Ngimpi kang
dadi kasunyatan
Byar lamunane Pak Karjo ambyar bareng nulungi wong
kecelakaan mau, rasane awake uga melu pada lara. Pak Karjo mutusna kanggo turu
sedela, amarga krasa puyeng delengngna getih wong sing kecelakaan mau.
Ana ing ngimpine, Pak Karjo lunga umroh ing mekah
bareng bojone Bu Ngadiyem. Ana ing kana dheweke donga marang sang kuasa, supaya
ndang dirampungna masalah kang lagi diuji marang dheweke lan keluwargane. Pak
Karjo ngambung Hajar Aswad karo nangis, ing kono Pak Karjo ndonga khusuk
banget.
Ing ngimpine uga ketemu karo wong Arab ireng, gedhe
duwur. Pak Karjo nulungi dheweke sing meh mati kecempet pas arep ngambung Hajar
Aswad. Bareng nulungi wong Arab mau, Pak Karjo karo bojone Bu Ngadiyem diwei
koper ireng gede sing isine duit Rupiah, atusan, katon abang-abang.
Pak Karjo katon bungah, seneng, lemes, lan ora ngerti
meh ngomong apa marang wong Arab mau. Durung puas lan durung rampung cerita ing
ngimpine Pak Karjo, suwarane Bu Ngadiyem wis celuk-celuk.
“Pak, pak, kie ana Pak RT.”
Sanalika Pak Karjo kaget gedindapan menyat sekang
amben kang empuk mau, impene ambyar, bubar. Sirah kang mumet amarga weruh
getihe wong kecelakaan mau malah sangsaya mumet.
Ing batin Pak Karjo gresula, “Asem, lagi ngimpi
enak-enak je digugah, turu kepengin ngilangna mumet malah udune mari, dadi
sangsaya mumet.”
“Pak, kae loh ana Pak RT, jarene meh takon tanahe
dhewek sing nang Kalisalak kana. Eh mbok menawa jodo pak, tanahe dadi bisa
cepet payu.” Bu Ngadiyem niliki Pak Karjo sing durung metu-metu sekang kamare.
“Oh, Pak RT meh takon tanah ya bu, tek kira ana wong
Arab.” Jawabe Pak Karjo karo nglantur, amarga esih kegawa ngimpi mau.
“Apa pak? Wong apa? Wong Arab? Bapak nglindur apa?” Bu
Ngadiyem karo ndelengna Pak Karjo sing esih jagong nang ambene.
“Iya bu, wong Arab sing nang ngimpine bapak, wong Arab
sing ngeweih duit ming bapak sekoper bek kae loh bu.” Jawabe Pak Karjo karo
prangas-prenges.
“Owalah, bapak bar ngimpi diwei duit sekoper bek nang
wong Arab ya pak? Hahahaha.” Bu Karjo jawab karo ngledek.
“Owalah bune malah ngledek.”
“Wis, wis, wis pak. Kae loh pak RT ditemoni, melasi
wis kawit mau ngenteni bapak koh.”
“Oh iya bu, nganti kelalen aku nek nang ngarep kae ana
Pak RT, wis nganah ibune gawekna wedang nggo aku karo Pak RT, bapak metu sit
nemuni Pak RT.”
“Iya pak, wis cepetan kae ditemuni, ibu tek gawe
wedang sit ya pak.” Kandane Bu Ngadiyem karo mlaku maring dapur.
Pak Karjo nuju maring teras umah, dheweke arep nemuni
Pak RT. Wektu iku wis jam siji, tumben banget dina kue keton panas banget,
srengengene katon ana nang duwur sirah persis. Ora biasane kahanane panas,
biasane mendung srengengene bae biasane ora keton babar blas.
“Eh Pak RT, sampun dangu nggih Pak?”
“Dereng niki pak, ngapuntene kula ngganggu nggih?”
“Oh, boten pak, kula wau mung turonan. Sirahe rasane
rada mumet, bareng nulungi wong ingkang tabrakan kala wau pak.”
“Owalah, kados mekaten nggih pak. Nggih sederenge kula
nyuwun ngapunten mbok menawi kula ngganggu istirahatipun Pak Parjo.”
“Oh boten saestu pak.”
“Kados niki Pak, kula datheng mriki wonten keperluan
kalih Pak Karjo. Kula bade taken tanahe panjenengan ingkang wonten ing
Kalisalak, menapa leres bade dipun sade pak?”
“Inggih pak, leres tanahe sae sanget pak, cocok dipun
tanduri palawija pak. Kula nandur kopi mawon, hasile sae sanget. Seniki wohipun
tesih wonten, menawi panen nggih hasile lumayan sanget pak.”
“Owh ingkang dipun sade menika tanah ingkang dados
kebon kopi? Sanes kebon cengkehipun pak?”
“Sanes pak, amargi kebon cengkeh meniko sanes hakipun
kula. Kebon cengkehipun sampun dados hakipun Tini, anak bontote kula.”
“Oh kados menika nggih pak, rencanipun kula niat bade
tumbas kebon cengkehipun pak.”
Ing satengahe rembuge Pak Karjo lan Pak RT, Bu
Ngadiyem teka nggawa kopi lan lawuh medange.
“Maangga disambi rumiyin Pak RT.” Bu Ngadiyem karo
ngesogna wedang kopi ing meja.
“Inggih maturnuwun niki Bu Ngadiyem, ngrepoti niki.”
“Boten pak, lah wong namung wedang kopi kalih gedang
goreng mawon. Sakwontene nggih Pak RT.”
“Maturnuwun loh Bu Ngadiyem.”
“Bu, iki Pak RT arep nawa kebone dhewek sing nang
Kalisalak. Ngeneh ibune melu jagong, melu rembugan.” Sambunge Pak Karjo, karo
ngongkon Bu Ngadiyem melu rembugan.
“Iya pak, sedela tek mateni kompor disit nang mburi
ya.” Jawabe Bu Ngadiyem karo nuju maring dapur kanggo mateni kompor.
Ora kacek suwe Bu Ngadiyem jagong ing sebelahe Pak
Karjo. Melu rembugan karo wong loro mau.
“Pripun niki pak RT?”
“Kados niki Bu, niatipun kula badhe bayar tanah kebon
cengkeh, ananging Pak Karjo ngendika menawi kebon menika sampun dados hakipun
Tini.”
“Inggih leres Pak, kebon cengkehipun pancen leres
sampun dados hakipun lare. Ingkang wonten Kalisalak hakipun Tini kalihan Susi,
teras ingkang wonten Karangbanar menika hakipun Santi. Nggih hakipun kula
kalihan bapak menika namung kebon kopi kalihan sawah ingkang wonten Kalisalak
lor lan Sawangan.”
“Oh, cocok nek kados menika bu, pak Karjo. Kepripun
menawi kula bayar sawah ingkang wonten ing Sawangan kemawon.”
“Nggih saged, sawah menika wonten 15 bau, ingkang
wonten Kalisalak lor 25 bau, ananging boten bade kula sade pak. Amargi sawah
ingkang wonten Kalisalak lor menika warisan saking tiyang sepuhipun kula.”
“Nggih pak, kula cocok kaliyan sawah ingkang woten ing
Sawangan. Kinten-kinten sebau reginipun pinten nggih pak?”
“Saking kula seubunipun enem juta pak, nggih mangga
kersa Pak RT bade ndadosaken pinten”
“Ampun enem nggih pak, sebelahipun sawah Pak Karjo
mawon gangsal juta. Kepripun nek gangsal kemawon pak?”
“Menawi gangsal dereng saged pak, reginipun saben
tahun mundak terus pak. Hasil panenipun uga sae terus saben tahun.”
“Nggih menawi gangsal setengah pripun pak?”
“Bu, kepriwe bu? Yen sawah kae diucul lima setengah?”
Pak Karjo takon marang Bu Ngadiyem.
“Nek aku sih terserah bapak.”
“Ya wis ora papa ya bu, aro itung-itung seduluran ya
bu. Sing tuku uga genah dhewek enal lan tangga perek maning, Rtne dhewek
sisan.”
“Nggih sampun Pak RT, kula lepas regi gangsal
setengah, ananging kula trma beres nggih pak.”
“Sarujuk nek kados mekaten pak, mangke urusan balik
nama, ukur-ukuran lan sapiturute kula ingkang nanggung.”
“Nggih pak. Maturnuwun niki kula pak sampun
dipunbantu.”
“Kula ingkang maturnuwun pak, kula uga butuh kangge
investasi. Sawahipun Pak Karjo mbok cocok kangge investasi. Insyaallah kula
ngenjang mriki malih, ngetung bates lan bayar sawahipun.”
“Nggih pak, kula siap bantu Pak RT kangge urusan
ukur-ukuran lan urusan balik nama.”
“Maturnuwun loh niki pak. Dados sedayanipun pinten
niki Pak Karjo?” pitakone Pak RT marang Pak Karjo.
“Bu, tulung jukutna kalkulator karo kwitansi, sisan
materene.”
“Ya pak, sedela tek jukutna.” Bu Ngadiyem karo mlaku
maring jero umah.
Ora kacek sue Bu Ngadiyem teka.
“Kiye pak kalkulatore, kiye kwitansine, kiye materne.”
Karo ngewehna kalkulator marang Pak Karjo.
“Pak RT dipun sambi kopinipun. Malah dipunangguraken,
ketungkul kenakan rembugan nggih pak.” Kandhane Bu Ngadiyem marang Pak RT.
“Nggih bu, mangga bu kula cicipi kopinipun.”
“Nggih mangga, mangga.” Jawabe Bu Ngadiyem karo Pak
Karjo.
Pak Karjo katon sibuk nunyuk-nunyuk kalkulator karo
oret-oretan ing kertas. Banjur Pak RT nyicipi gedang goreng gaweane Bu
Ngadiyem.
“Menika pak kepanggihipun 82,5 juta nggih pak.”
“Nggih pak, niki kula DP 12,5 juta rumiyin nggih pak.”
Karo ngewehna duit kang ditokna sekang kopere.
Pak Karjo ndelangna kahanan mau dadi kemutan marang
ngimpine mau awan, duit satus ewuan abang-abang ing koper ireng. Dheweke kelaut
karo lamunane, ngathi diceluk Pak RT ngasi ora krunggu babar blas.
“Pak, pak, Pak Parjo.” Undange Pak RT marang Pak Karjo
sing lagi ngalamun.
“Nggih pak, nuwun sewu niki. Kula setengah radi boten
percaya menawi sawahe pajeng kalih panjenengan cepet sanget.”
“Lah, dangu-dangu kangge napa pak, bu. Kula kan sampun
ngertos sawah niku dangu, lan kula uga ngertos lan tepang kalih panjenengan uga
sampun ddangu. Dngu-dangu nggih kangge napa, mangke selak pajeng kalih tiyang
sanes.” Kandhane Pak RT karo ngguyu.
“Nggih leres niku pak, sawah menika uga sae sanget.”
“Nggih kula percaya pak. Menika artanipun dipun
etang.”
“Nggih pak, leres.” Jawabe Pak Karjo karo ngetung duit
DP sawah mau.
“Nggih sampun pak kula pamit rumiyin, kula dereng
duhur. Kiranganipun ngenjang nggih pak kalian ngukur sawahipun.”
“Nggih pak. Maturnuwun sepindah malih niki loh Pak RT.
Mbok menawi badhe duhur mriki, nggih mangga pak.” Jawabe Pak Karjo.
“Nggih mangke pak, niki kopine dereng telas, duhur
mriki mawon pak.” Saute Bu Ngadiyem.
“Nggih maturnuwun sanget pak, bu Karjo. Kula pamit
mawon, niki kula uga badhe jemput lare. Mangga pak, bu, kula pamit rumiyin.
Asalamu’alaikum.” Pak RT pamitan lan salam-salaman karo Pak Karjo lan Bu
Ngadiyem.
“Nggih mangga, mangga Pak RT. Wa’alaikumsalam” Jawabe
Pak Karjo.
“Ngatos-atos pak RT.” Tambahe Bu Ngadiyem.
Nang atine Pak Karjo lan Bu Ngadiyem bungah pisan,
amarga entuk dalan kanggo metu saka masalah kang lagi ana ing keluwargane.
“Alhamdulilah ya bu. Gusti Allah paring dalan,
ngimpine bapak mau kawujud secepet kie bu. Gusti Allah pancen ora sare bu.” Pak
Karjo ngomong karo ngrangkul Bu Ngadiyem.
“Iya pak, Gusti Allah pancen ora pernah sare pak.
Ngijabahi dongane dhewek secepet kie pak. Alhamdulliah.” Jawabe Bu Ngadiyem
karo mrebeles mili.
Wong loro mau terus mlebu umah, ngemuti durung solat
duhur. Arep sembah nuwun marang sing gawe urip, amarga dongane wis diijabaih.
Nang atine Pak Karjo esih ora percaya, nek ngimpi sing nembe mau langsung dadi
kasunyatan.
Lamunane
Ambyar
Rutinitas esuk kiye biasa kaya esuk-esuk sedurunge,
Pak Karjo nyapu latar, Bu Ngadiyem masak ing dapur, lan Tini mangkat sekolah.
Keprungu swara manuk ingon-ingone Pak Karjo. Ing dalan ngarep umahe uga wis
rame wong pada mangkat pegawe sing arep mangkat maring kantor, petani sing arep
maring sawah, penderes sing arep goleti badeg, ibu-ibu sing arep pada mangkat
pasar lan ana uga sing arep mangkat ming lapangan mepeni hasil panene, lan akeh
bocah cilik nganti seumuran Tini pada mlaku mangkat sekolah.
Katone esuk kiye uacane mandan cerah, srengenge mulai
munggah senajan isin-isin ngetokna panase. Sakjane melasi petani lan wong sing
lagi ngepeni hasil bumine nek ben dina kudu udan terus. Hasil bumine bisa ora
garing-garing, malah bisa uga bosok lan gagal nikmati hasil panene.
Pas jarum jam wis ana ing angka enem lewih telung
puluh menit, Tini pamitan marang bapak lan ibune. Bareng dipamiti Tini, Pak
Karjo banjur ngetokna motor lan manasi. Iya Tini Pancen mangkat nganggo motor
dewekan, amarga jarak kang umah maring sekolahan adoh sekitar setengah jaman,
melas nek kudu numpak angkot, kudu nyambung ping telu.
“Bu, Tini pamit sekolah rumiyin nggih bu” karo
ngambung tangane ibune.
“Iya, ati-ati neng dalan, aja ngebut-ngebut bahaya.
Sekolahe sing pinter ya nduk” jawabe Bu Ngadiyem karo ngewehi sangu lan kotakan
isi sega kanggo sangu lese mengko sore.
Pancen saben dina Senen gutul dina Kemis Tini baline
sore terus, amarga deweke kudu les bali sekolah, lan nek dina selasa lan kemis
bali sekolah langsung mangkat les privat ing gurune.
Swara mbrem..mbremm..mbremm.. keprungu ing jaba umah,
motor sing arep digawa Tini wis panas.
“Tini, kie wis cepetan mangkat mbok mengko selak keri
sekolahe” suarane Pak Karjo karo ngundangi Tini, anake.
“Nggih pak, niki Tini seg ngangge sepatu.” Jawabe tini
gugup merga wis jam setengah pitu punjul lima.
Karo mlayu tini pamitan marang Pak Karjo, “Pak, tini
pangkat rumiyin nggih pak, Asalmau’alaikum bu, pak” pamitan marang bapake karo
ngambung tangane nanging kesusus.
“Iya, ati-ati, ajangebut-ngebut, ora usah kesusu, sing
pinter ya nduk sekolahe, nek wis bali les langsung bali ngumah ya, nek wis
kewengen ngko SMS ben bapak bisa magang kowe neng Patikraja.” Jelase Pak Karjo
dawa.
Pancen Tini anak bontote sing paling dijaga lan dieman
banget nang Pak Karjo. Yen baline wis nang duwure jam setengah lima, mesthi
dipagang ning Patikraja. Pak Karjo ngetutna nganggo motor dhewek-dhewek, sebabe
nang dalan Patikraja ming Gambarsari kue isine mung bulak tok, sepi lan akeh
begale. Nek sekang sekolahane, Purwokerto si ya aman-aman bae soale rame akeh
motor, mobil, truk gede-cilik lan bis luar kota lan bis telungprapat.
“Bu,yuh padasarapan, bapak wis rampung nyapu laare
krasa sayah banget lan kencot, masakane wis mateng mbok bu?”
“Iya pak wis mateng, ana jangan mi karo ndog dadar
pak, masak seanane, ibu durung sempet pasar dadi, mengko ya pak aku dijujugna
ming pasar ya pak, golet janganan kanggo engko awan karo engko wengi.” Bu
Ngadiyem karo nyiapna sarapan kanggo Pak Karjo.
“Iya bu, mengko tek jujugna ming pasar.” Jawabe Pak
Karjo aro mlumahna piring lan jikot sendok.
“Alhamdulillah ya pak, dhewek esih diwei rejeki kanggo
mangan sedina-dinane, lan kanggo nyanguni Tini.” Omonge Bu Ngadiyem karo
jukutna sega kanggo sarapan Pak Karjo.
“Alhamdullilah bu, rejekine bocah pancen ora ming
endi, Gusti Allah ora sare bu.” Tambahe Pal Karjo.
Sewise rampung sarapan Pak Karjo bajur jikot udud lan
jaluk digaweake kopi marang bojone. Bu Ngadiem ningkesi meja makan, gawekna
kopi nggo Paka Karjo terus nglanjutake ngashi piring lan ngumbahi klambi.
Pak Karjo terus nuju ing teras, jagongan lan golet
angin. Jam samono lagi rame-ramene pegae negeri sing pada nganggoni PSH pada
mangkat, nganggo motor dines. Pancen umahe Pak Karjo ing pinggir dalan gede lan
perek karo kantor kepala desa lan sekolah-sekolah, TK, SD, SMP, lan MTS.
Ndelengna wong-wong sing pada mangkat kerja kae Pak
Karjo ngemuti pas jaman dheweke isih kerja, pas jaman isih gagah-gagahe nganggo
pakean PSH lan nganggo motor WIN motor dines plat abang inventaris sekang
kantore.
Pendelenge ngeblag, bayangna seumpama dheweke isih
kerja. Kahanane ora kaya kie, esih duwe gajih pokok, kaddang entuk sripilan,
lan mesthi entuk tunjangan uga saben wulane.
“Ya Allah aku rela nek kiye wis dadi suratan takdirMu
kang wis ketulis dalane uripku kudu kayaa kie. Pancen nek ibarat roda kudu
muter nek kepengin laju gutul panggonan sing dituju, semena uga uripku sing
limang tahun kepengker esih kepenak, lan kecukupan saiki kudu nang ngisor. Ya pancen kabeh mau wis dadi rencanaMu, ora
ana sing bisa ngubah, kecuali donga lan ikhtiarku.” Batine Pak Karjo ngomong
kaya kue, pikirane esih bayangna jaman biyen.
Bu Ngadiyem neng mburi lagi ngepeni klambi kang mau
wis dikumbahi. Bu Ngadiyem panen kegolong wong wadon kang pinter nyambut gawe,
lan masakane uga enak, sebabe dheweke biyen pernah melu rombongan ketringan
kanggo acara gedhe lan hajatan.
Ing teras umah Pak Karjo isih nyurupu kopi,lan ngudud,
pandelenge isih ngeblag. Mbuh apa bae sing dipikirna pak Karjo, mbuh Tini, mbuh
Bu Ngaddiyem, mbuh Santi, mbuh Susi, mbuh putune (anake Santi) sing adoh nang
Semarang kana, lan mbuh apa sing dipikrna.
Pak Karjo lagi asik karo lamunane, ujug-ujug lamunane
ambyar jrungu swara gubrakkkkkkk saka gil ngarep umahe. Ana wong kecelakaan,
motor sing numpaki guru kang nganggo srgam PSH lan motor plat abang karo mobil
Avanza plat abang uga.
Atine kaget, lamunane ambyar. Dheweke banjur nulungi
korban kecelakaan mau. Akeh sing padha ngrubung, Bu Ngadiyem sing lagi mepeni
klambi ing mburi be ngasi metu njaba gawa klambi sing lagi dipemeni.
Pikirane sing wis
putek
Nalika kae pancen esih awan, kira-kira urung ana jam 3 sore
ananging kaya ndungkap surup, jalaran kawit
esuk langite mendung terus. Sedela panas, sedela grimis, kahanan kang kaya mau meh
saben dina, meh ora ana srengenge katon. Sore iku Pak Karjo lan ibu Ngadiem
lagi jagongan ana ing teras umah, kaya lagi diskusi bab kang penting.
“Pak, ngapa bapak ngalamun? Apa sing dipikirna? Apa ngelu, apa mriyang, utawa padarane mules, masuk angin?
Pak Karjo gragapan dibrondong pitakonan ngono mau. Banjur wangsulane karo mateni udude “Ora
papa bu. Awakku ora krasa sumer kok. Emek
kie
nek ora percaya.
“Iya pak, bener nek bapak lagi ora sumer
nanging tak amat-amati mesthi anan sing
dipikirna, apa arep ngunjuk kopi pak?” Bu
Ngadiem nawakna
kopi kanggo ngibur pikirane Pak Karjo kang lagi mumet kue. “Iya jajal bu, mbok
menawa sirahku bisa kepyar nek
wis nginum kopi” jawabe Paka Karjo karo nyopot pecine.
Pak Karjo dikenal warga dadi
penyuluh, dheweke sering mbantu petani-petani cilik ing desane, Pak Karjo kerjane dadi PPL
Pertanian ing kantor Kecamatan Kebasen
nanging Pak Karjo saiki wis pensiun. Bu Ngadiem wis 10 tahun dadi
guru wiyata bakti ing TK pertiwi ing desane, desa Gambarsari. Amarga wis
10 tahun ora ana tanda-tanda arep diangkat dadi pegawai negeri, Ngadiem
mutusake pensiun dadi guru TK, banjur
buka usaha warung lan dadi pengepul gula jawa.
Bebarengan karo lamunane Pak Karjo keprungu
suara gludhug kang saya kerep kaya suara krikil kali kang lagi di-sok sekang truk, njalari kahanan
kang wis atis dadi saya atis. Ing ngarep umah uga ana pemandangan bocah cilik
kang lagi bal-balan ing dalan, nambahi mirise ati, kok iya bisa dalan kanggo
bal-balan apa ora wedi yen ditabrak motor utawa mobil liwat.
Wong tuane apa ya ora mikir, dalan koh nggo dolanan,
ujare nyawane anake kaya kucing sing duweni nyawa sanga.
Iya kaya mangkana kahanan ana ing kompleke, dalan didadekake papan kanggo
dolanan, lan lapangan didaekake papan kanggo mepeni pari, cengkeh lan hasil
bumi liyane. Dadi bocahan pada ngrasa
lahan kanggo dolanane direbut, dalan ya bisa kanggo dolanan lan gurisan.
Suarane Pak Karjo mecah kahanan kang
sepi nanging rame jedar-jeder suara gludhug ”Bu, sakjane aku iki wis putek, paribasan banyu kauripan,
kaluwarga iki kaya banyu kali kang buthek banyune. Masalah iki kok ya ora
rampung-rampug ya bu.” Ngepasi sambate
Pak Karjo keprungu rame jedar-jeder suara gludhug
“Iya pak, salah apa dhewek ya pak?”
karo gawa kopi ing gelas gedhe kanggo Pak Karjo. “Apa iya Gusti Allah lagi
nguji kesabarane awake dhewek ya pak?” jawabe Bu Ngadiem kanggo nenangna pikirane Pak Parjo
kang sengsaya budrek.
“Ngapurane ya bu,bapak ngerti yen
kabeh mau merga polahe bapak.” Pak karjo ngomong kaya kae karo nyruput kopi
gaweane Bu Ngadiem.
Sakjane
kopi sing disruput ya enak, buket tur nikmat, nanging kahanan atine Pak Karjo
sing lagi putek kue gaweni udud karo kopine ora ana rasane babar blas. Hambar,
sengar, getir, pait nyampur dadi siji.
Wektu wis ndungkap jam 4 sumilire
angin nambah banter tinimbang dhek
mau, njalari hawa krasa tambah
adem. Gludhuge saben-saben keprungu isih gemludhug ngrenggai langit. Katon wis
ana pletik-pletik banyu grimis sing
mulaih tiba maring
lemah. Ambune ora ngenaki nang weteng sengar, maraih weteng
enek.
Nalika
samana Tini,
anak ragile Pak Karjo karo Bu Ngadiem bali sekolah, Tini sering bali sore
amarga ana les kanggo ngadepi UN SMA. Tini pancen kalebu bocah berprestasi, kawit
SD, SMP, SMA dheweke mesthi mlebu 3
besar. Tini duwe mbakyu 2 Santi mbarepe lan Susi nomer lorone, loro-lorone wis
padha umah-umah, wis padha misah melu bojone dhewek-dhewek.
Bebarengan
karo tekane Tini Pak Karjo lan Bu Ngadiem meneng, amung ana ribut jedar-jeder
suara gludhug. Sing jelas Pak Karjo lan Bu Ngadiem ora pengin Tini ngerti masalah
kang siki lagi dipikirake wong tuwane.
Melas rasane, mergane dheweke kudu nibani kahanan wong
tuawane sing lagi kolep alias lagi bangkrut. Dibandingna 10 tahun kapungkur pas
lagi jaman jaya-jayane Pak Karjo karo bu Ngadiem, usahane lagi lancar, Pak
Karjo esih kerja lan tunjangane esih akeh, nggo tuku sawah limang bau bae esih
turah duite. Nanging siki rasane kaya diantemi wong sekampung Gambarsari.
Ibarate entek bebek entek meri. Melas rasane nek ndelengna anak ragile kudu
ngrasakna susah.
“Menapa
bapak lan ibu kawit wau ngentosi kula wangsul? Menapa wonten bab penting
ingkang bade dipunandaraken?” Tini bingung ndelengna bapak lan ibune bingung
lan kaya ana akeh bab kang lagi dipikirna.
“Tini salah
napa pak, bu? Boten biasane bapak ibu kados niki? Tini wangsul sore amargi les
teng sekolah pak, bu amargi kirang kalih sasi malih ujian nasional. Tini sampun
sanjang bab menika kalih bapak, ibu minggu kala wingi menapa bapak ibu kesupen?” Tini jelasake
amarga wedi nek
diomahi bapak lan ibune.
“Ora
nduk, bapak ibu ora kesuh
karo kowe, wis kana ganti, terus adus awakmu wis mambune ora karuan” jawab ibune
nenangake anake kang keweden. “Nggih bu” Tini mlebu umah, atine lega amarga
dheweke ora diomaih wong tuwane.
“Bu,
Tini durung ngerti masalah iki ya? Melasi Tini ya bu sedela meneh lulus terus kudu kuliah, semoga bae dhewek bisa
mentasake Tini kaya mbakyu-mbakyune.
Melas bu melasi Tini nek mung lulus SMA tok, apa ya nang jero atine ora iri
maring mbakyu-mbakyune? Aduh melas temenan yakin bu.”
Omongane Pak Karjo mandeg tekan samono, awit ing atine Pak Karjo ora tenang,
wedi, lan bingung mikirake kahanan iku.
Anak sing paling ragil, anak kesayangane dela maning lulus SMA ing jero atine
Pak Karjo mikir apa bisa ngentasna Tini nganthi ulih gelar sarjana kaya
anak-anake sing liyane.
“Wis
pak, rejekine bocah iku dhewek-dhewek. Moga bae
Tini lulus terus
ulih nilai sing memuasskan
dadi bisa ulih beasiswa.” Bu Ngadiem nenangna
Pak Karjo kang sangsaya mumet lan bingung.
Wektu
iku wis jam 5, Pak Karjo lan Bu Ngadiem mlebu umah amarga udan gede campur
angin lan gludhug. Kahanan kang
kaya mau kae ora ngrubah Pak Karjo sing isih putek mikirna masalah keluarga,
mikirna anak kesayangane Tini. Rasa-rasane dheweke kaya diantemi lan dieceni
wong sekelurahan. Kahanan nang sakiwa tengene sepi,
amung ana jedar-jeder suara gludhug lan suara gemrujuge udan. Pikirane Pak
Karjo ora sepi, ananging putek, bingung lan sangsaya mumet.
Wektu wis ndungkap wengi, babar blas kawit mau isuk
ora ana panase srengenge. Sing biasane jam-jam semene wes keprungu suwara
jangkrik, saiki mung keprungu suwara kodok sing ngorek nang blumbangan. Udan
neng jaba umah ya katon nambah gede. Wektu semana Pak Karjo arep adus, guyur
awak sing krasa gatel, kusut lan busik, ananging hawane ora ndukung banget.
“Bu, bune” keprungu suwarane Pak Karjo
“Iya pak, ana apa ya?” Bu Ngadiem saka dapur nyauti
undangane Pak Karjo
“Bu, jajal bapak digodogna banyu go adus. Rasane risih
banget, pengin adus tapi hawane koh ya adem banget. Mbok menawa nek wis adus
dadi seger bu.” Pak Karjo mrentah Bu Ngadiem karo jikot anduk nang pemean sing
ana ing dapur.
“Iya pak, kie ibu sisan arep masak kanggo dahar bapak
karo maem Tini. Sekalian mengko godog banyu kanggo siram bapak.” Jawabe Bu
Ngadiem karo jeteni bawang.
“Tini nang ndi bu? Deneng ora keton, apa mau ora
adus?” Paka Karjo takon maring Bu Ngadiem, mergane ora weruh Tini kawit mau
dheweke bali sekolah.
“Tini nang kamare pak, lagi sinau. Mau bali sekolah
langsung adus koh.” Jawabe Bu Ngadiem karo jikot banyu kanggo adus Pak Karjo.
“Bu, jajal ngesuk dolan maring gone Susi. Bapak kepengin
ketemu Susi sisan cerita...” Pak Karjo durung rampung ngomong, tapi wis dipedot
Bu Ngadiem.
“Arep ngapa pak, nek mung sekedar ketemu susi ya ayuh,
tapi nek bapak arep sambat karo masalah bapak sing kiye mending ora usah
nganah-nganah pak. Melas karo Susi wetenge wis gede, durung maning mikiri
biyayane bojone sing lagi nglanjutna S1, apa ya bapak ora mikir gutul semana.
Mbok susi lagi mbutuhna pikiran sing tenang, apa bapak kepengin Susi stres
terus nglairna sedurung wektune?” Bu Ngadiem katon mandan emosi ngomong karo
Pak Karjo.
“Iya ya bu, Susi laagi meteng gede, nek tek sambati
kaya kie mbokan brojol sedurung wektune ya bu?” Jawabe Pak Karjo karo mandan
ngademi-ngademi Bu Ngadiem sing mandan emosi.
“Ya wis pak, kie banyune wes gemluthuk, ibu arep
nyiapna banyu sit kanggo siram bapak.” Bu Ngadiem karo gawa panci sing ana
banyune esih kebul-kebul ming kamarmandi.
Pak Karjo wis rampung adus bebarengan karo rampunge Bu
Ngadiem masak. Bu Ngadiem banjur nyiapna panganan kanggo bojo lan anake. Mambu
sedape nyebar ming kabeh sudut ruangan, sambel nang cowek katon abang
mangar-mangar, tempe lan sope gawe weteng kruyukan.
Sekitar jam setengah pitu bareng solat maghrib kabeh
pada kumpul ing meja makan. Pancen masakane Bu Ngadiem ora ana sing nandingi,
senadyan masakan sederhana, tapi rasane kaya nang bintang lima. Bar rampung mangan Pak Karjo mlebu
kamar, Bu Ngadiem beresi ajange, Tini ngumbaih piring ing dapur.